گوهر معرفت - عرفان و اخلاق کاربردی

پایگاه نشرِ علوم و معارف، تحت إشراف حجة الاسلام حاج شیخ محمّد شاهرخ همدانی از شاگردان علامه آیت الله حاج سیّد محمّدحسین حسینی طهرانی ره

پایگاه نشرِ علوم و معارف، تحت إشراف حجة الاسلام حاج شیخ محمّد شاهرخ همدانی از شاگردان علامه آیت الله حاج سیّد محمّدحسین حسینی طهرانی ره


علّامه شعرانی بوعلی سینای زمان بود

مرحوم علامه آیت الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی اعلی الله مقامه می فرمودند: مرحوم آیة الله حاج شیخ أبو الحسن شعرانى*‏ تَغمَّده اللهُ فى بِحار رضوانِه و بحبُوحاتِ نعیمِه‏ حکیم محقّق و فقیه مدقّق هم‏ عصر که وجودش لطفى بود از ناحیه حضرت حقّ سبحان، و فقدانش ضایعه ‏اى عظیم بر اسلام و تشیّع و عالم بشریّت و انسانیّت؛ (الله شناسى، ج‏3، ص: 102)

و در جای دیگری می فرمایند: یکى از مفاخر عصر ما آیة الله حاج میرزا أبو الحسن شعرانى‏ تغمّده الله فى رضوانه، عالم محقّق بصیر و فیلسوف الهى، مرد ناشناخته و غائبى بود که حاوى علم و عمل بود. چون از جهت ثبوت بسیار بسیار مقدّم بر جهت إثبات بود لهذا در زمان حیاتش که هم عصر با حقیر فقیر بود کسى او را نشناخت. حقیر گرچه محضرش را با آنکه ساکن طهران بود إدراک ننمودم- چرا که دوران تحصیلات حقیر در حوزه علمیّه قم و نجف بوده است و براى تحصیل در طهران درنگ نداشته‏ام- أمّا از نوشتجات و کتب مصنّفه و مؤلّفه و مصحّحه به دست او استفاده شایانى برده‏ام و پیوسته بر روح او سلام و درود مى‏فرستم و أحبّه و أعزّه از طلّاب را به مطالعه کتب مستقلّه و تعلیقات او توصیه نموده‏ام. (امام شناسى، ج‏14، ص: 92، پاورقی)

و در یادداشت های خود به نقل از مرحوم آیة الله سیّد رضى شیرازى نوه میرزای بزرگ شیرازی می نویسند: مرحوم شعرانى، وى جامع معقول و منقول بود؛ طب، ریاضیات، زبانهاى انگلیسى، فرانسوى، عبرى و ... را به خوبى مى‏دانست، به حق مى‏توان گفت: بوعلى سیناى کوچکى بود و در عین حال در حدّ اعلاى تواضع و دور از تعلقات مادّى. (مطلع انوار، ج‏3، ص: 296)

*علامه حاج میرزا ابوالحسن شعرانی (تهرانی) در سال 1281ش (1320 ق) در تهران به دنیا آمد. وی پس از فراگیری مقدمات، به کسب معانی بیان، فقه، اصول، منطق، کلام و حکمت و ریاضیات و طب پرداخت و از اساتیدی همچون میرزا محمود قمی، محمدرضا صهبای قمشه‏ای، میرزا طاهر تنکابنی و میرزا علی اکبر یزدی استفاده برد. آیت‏اللَّه شعرانی در 26 سالگی به نجف اشرف مهاجرت کرد و رجال و حدیث را از محدثِ رجالی، سیدابوتراب خوانساری فرا گرفت. وی سپس به وطن بازگشت و در منزل خویش به تدریس علوم و فنون و ترجمه و تالیف پرداخت. حضرات آیات: میرزا هاشم‏آملی، عبداللَّه جوادی آملی، حسن حسن‏زاده آملی، محمد حسن احمدی فقیه یزدی و سید جلال الدین محدث ارموی از جمله شاگردان و تعلیقات بر تفسیر ابوالفتوح رازی، و تفسیر مجمع‏البیان طبرسی، راه سعادت در اثبات خدا و بحث نبوت و ولایت و معاد از جمله آثار این عالم ربانی می‏باشند. ایشان به زبان عربی، فرانسه و عبری تسلط و احاطه کامل داشت و در هیئت و نجوم و زیج ماهر بود. سرانجام این فقیه و مدرس بزرگوار در دوازدهم آبان 1352 ش برابر با هشتم شوال 1393 قمری در اثر کسالت قلبی در 71 سالگی در بیمارستانی در آلمان بدرود حیات گفت و سپس با تشییع باشکوهی در جوار حرم عبدالعظیم(ع) مدفون گردید.

*7 شوال المعظم (12 آبان) سالروز رحلت آن حکیم متاله است

ارسال نظر و طرح سوال

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی